Jednak Fotografia 4

Przejdź do treści

Menu główne:

Tło Historyczne Sosnowieckiej Katedry
Dzisiejsza katedra Diecezji Sosnowieckiej, a jednocześnie jedna z parafii Sosnowca, tak na prawdę była pierwszą parafią tego przemysłowego miasta. Budowana była w trudnym czasie zaborów, co tym bardziej nadało jej szczególne znaczenie patriotyczne. Jej wspaniałe wnętrza tchną historią Polski, wykreowane przez artystów krakowskich. Ściany katedry przyozdobione wspaniałymi malowidłami Włodzimierza Tetmajera i Henryka Uziembło o treści związanej ściśle z historią Polski, zachwycają wszystkich od ponad stu lat. Świątynia gościła w swoich murach w 1967 roku kardynała Stefana Wyszyńskiego, ówczesnego Prymasa Polski, jak również ówczesnego arcybiskupa Krakowa Karola Wojtyłę, późniejszego papieża Jana Pawła II. Obaj dostojnicy kościelni nawiedzili świątynię sosnowiecką z okazji 1000 letniej obecności Polski w chrześcijańskiej Europie i świecie.Dzisiaj po pożarze w październiku 2014 roku katedra odzyskuje swój pierwotny blask. Ale zacznijmy od początku.

Wszystko zaczęło się w 1893 roku, kiedy to powstał projekt dla przyszłej świątyni Sosnowca autorstwa Karola Kozłowskiego, znanego architekta z Warszawy. W tym czasie Sosnowiec był bez kościoła parafialnego i zapotrzebowanie miejscowej ludności na większą świątynię katolicką szybko rozwijającej się osady przemysłowej było bardzo duże. Trzeba jeszcze dodać, że w tamtym czasie już istniał niewielki kościółek katolicki wybudowany w 1862 roku, zwany kościółkiem kolejowym, ponieważ stał zaraz przy torach kolei Wiedeńsko-Warszawskiej, lecz nie był ten kościółek placówką parafialną.. Najbliższa parafia znajdowała się wtedy w sąsiedniej Czeladzi. Dlatego projekt większej świątyni dla Sosnowca powstał dość szybko. Już jesienią 1893 roku przystąpiono do jego realizacji.

Miejsce pod budowę świątyni wybrano w centralnym punkcie osady na niewielkim wzniesieniu otoczonym lasami. Ziemia, na której miał powstać kościół, należała do przemysłowca von Kramsta, który ofiarował ją budowniczym kościoła. Promotorem całej inwestycji został ówczesny wikary kościółka kolejowego ks. Dominik Roch Milbert. Oczywiście na budowę kościoła brakowało pieniędzy, ale dzięki zaradności ks. Milberta wprost żebrzącego u ludzi pracujących i mieszkających w osadzie, jak i u bogatych przemysłowców o datki, świątynia została otwarta dla wiernych już po trzech latach prac budowlanych. Oczywiście były to surowe mury, ale w urządzonej w podziemiach kaplicy już zaczęto odprawiać msze św. Prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1906 roku. Kładziono tynki, montowano organy i tworzono wystrój świątyni.

Biskup kielecki  Tomasz Kuliński ustanowił pierwszą w Sosnowcu parafię. Stało się to dokładnie dnia 3 czerwca 1899 roku. Parafia przyjęła wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Dwa miesiące później ks. Roch Milbert został pierwszym proboszczem nowej i zarazem jedynej wtedy parafii sosnowieckiej. Powstała więc parafia i miała swojego proboszcza funkcjonując administracyjnie, jednak prace w nowym kościele ciągle trwały.

W latach 1904 do 1906 wymalowano wnętrza kościoła. Dokonało tego dwóch znakomitych artystów z Krakowa. Byli to: Włodzimierz Tetmajer i Henryk Uziembło. Niestety nie znamy dzisiaj szczegółów tych prac. Nie ocalały z tego okresu żadne dokumenty. Obaj artyści wsławili się wcześniej malowidłami głównie w kościołach krakowskich. W sosnowieckiej świątyni otrzymali do zagospodarowania olbrzymią powierzchnię surowych, nowych murów. Co zrobili, wiemy, bo widać to dzisiaj. Podzielili się pracą. I tak bardziej doświadczony Włodzimierz Tetmajer wymalował na ścianach nowej świątyni przepiękne sceny zaczerpnięte z historii Polski. Natomiast Henryk Uziembło wypełnił wolne miejsca pięknymi ornamentami. Niektórzy znawcy sztuki uważają, iż było to ich największe malarskie dzieło życia.

Nowy kościół piękniał z każdym dniem. W 1903 roku trwały prace przy budowie głównego ołtarza. Został on ufundowany przez majstrów i robotników Walcowni Milowice. Jest to wierna kopia ołtarza głównego z krakowskiego kościoła p.w. Bożego Ciała. W tym to też ołtarzu został umieszczony obraz Włodzimierza Tetmajera malowany na płótnie pt. "Wniebowzięcie Maryi Panny". Na wysokiej kościelnej wieży zawieszono trzy dzwony odlane ze szlachetnych metali. Metale te podarowali parafianie i inni darczyńcy. Niestety owe pierwsze dzwony nie dzwoniły parafianom długo, gdyż w 1914 roku zabrali je Niemcy.

W efekcie budowy nowej sosnowieckiej świątyni, mieszkańcy otrzymali trójnawową budowlę na planie krzyża łacińskiego z wysoką wieżą pokrytą blachą miedzianą, która do dzisiaj góruje nad całym miastem. Nad skrzyżowaniem głównej nawy z transeptem zamontowano małą wieżę nazwaną sygnaturką. Tył świątyni stanowi wydłużone prezbiterium z półkolistą absydą. Trzy boczne ołtarze, Ołtarz Wielki, polichromia na ścianach i wspaniałe witraże do dzisiaj wprowadzają w zachwyt wszystkich odwiedzających.

W 1910 roku 6 lipca ordynariusz kielecki, biskup Augustyn Łosiński dokonał konsekracji sosnowieckiej świątyni.

Bardzo doniosła chwila w historii sosnowieckiej świątyni nastąpiła w momencie utworzenia diecezji sosnowieckiej. Na mocy bulli Ojca Świętego Jana Pawła II 25 marca 1992 roku powstała Diecezja Sosnowiecka, a kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został rangą podniesiony do godności Katedry. Pierwszym biskupem diecezji sosnowieckiej został Adam Śmigielski ze zgromadzenia Salezjanów.

© 2017   Krzysztof Krasnowiecki
    Wszelkie Prawa Zastrzeżone
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego